Niech Polsce Pan Bóg błogosławi w Nowym Roku…Kościelnym 2016/2017

Codziennie żyjmy, działajmy, módlmy się w Chrystusie i przez Chrystusa w Roku Liturgicznym Świętej Tradycji  (JA) oraz  – Budujmy Święte Ołtarze Panu Bogu w nszych Domach – Biskup R. Williamson.

 

„Organizujemy się wiec nieustajaco w koło Mszy Świętej Trydenckiej…, i Ołtarzy budowanych w naszych Domach, naszych Kaplicach, a udostępnianym tylko Tradycyjnym Bogobojnym Księżom”

https://polakortodoks.wordpress.com/2016/10/03/dobre-owoce-1pielgrzymki-po-polsce-biskupa-ryszarda-williamasona-konsolidacja-kosciola-walczacego-w-polsce/

 

Cykl oraz kolory szat w Roku Liturgicznym:

Adwent – rozpoczęcie Roku Koscilenego, zaczyna się 4 niedziele od 24 grudnia. Wielkanoc – punkt kulminacyjny Roku Kościelnego obchodzi się zawsze w najbliższą niedzielę po pełni ksiazyca w marcu..- http://www.kalendarz-365.pl/ksiezyca/kalendarz-ksiezycowy.html

 

rok kościelny, liturgiczny, układ kalendarza, adwent, okres bożego narodzenia, okres zwykły, wielki post, okres wielkanocny, narodzenie pańkie, niedziela chrztu pańskiego, środa popielcowa, zesłanie ducha świętego

R o k    Liturgiczny

„Jam jest światłość świata, kto idzie za mną nie chodzi w ciemnościach” – głosił Pan Jezus. Nie możemy patrzeć w słońce, ponieważ jego blask oślepia nas. Natomiast bez trudności podziwiamy piękno promienia słonecznego rozszczepionego w tęczy. Podobnie nie możemy ogarnąć równocześnie całości życia i nauki Pana Jezusa. Dlatego Kościół rozszczepił światło Chrystusowe na szereg tajemnic i rozłożył je w roku liturgicznym, abyśmy mogli lepiej je poznać i wyczerpać zawarte w nich łaski. Tajemnice te przedstawia Kościół dzieciom swoim w modlitwie liturgicznej i w zmiennych częściach Mszy św.

Rok liturgiczny nie jest zimnym i bezwładnym przedstawieniem spraw tyczących się minionych czasów ani też prostym i czczym przypomnieniem wypadków z dawnych wieków. Jest to raczej sam Chrystus, trwający w Kościele swoim i kroczący drogą ogromnego miłosierdzia, które rozpoczął za swego doczesnego życia, gdy przechodził dobrze czyniąc w tym najlitościwszym zamiarze, aby dusze ludzi zbliżyły się do jego tajemnic i nimi niejako żyły.

Uczestnicząc we Mszy św. upraszamy sobie pomoc Bożą do naśladowania naszego Zbawiciela.

Obchód dziejów naszego Zbawiciela grupuje się koło dwu najważniejszych tajemnic: Tajemnicy Wcielenia i Tajemnicy Odkupienia. Te dwie tajemnice dały nazwy dwu częściom roku kościelnego. W każdej z tych części obchodzimy okres przygotowania, okres świąteczny i okres po świętach.

Podział roku kościelnego

Rok kościelny zaczyna się w I niedzielę Adwentu, kończy się w sobotę po 24 niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego. Obejmuje on dwa rodzaje świąt: uroczystości ku czci Pana Boga i uroczystości ku czci Świętych Pańskich. Pierwszy rodzaj świąt rozłożony według pór roku kościelnego tworzy tak zwany cykl czyli poczet świąt według pór roku – po łacinie proprium de tempore.

Celem tych świąt jest ukazanie nam Pana naszego, Jezusa Chrystusa w tradycyjnych ramach wielkich tajemnic naszej wiary. Rozwijający się równocześnie z pierwszym, drugi, podrzędny szereg świąt, zowie się „Cyklem czyli Pocztem Uroczystości Świętych Pańskich” – po łacinie „Proprium Sanctorum”, nabożeństwa właściwe poszczególnym uroczystościom Świętych Pańskich, gdyż obejmuje wszystkie uroczystości ku czci tych dusz świętych, które Bóg połączył z Jezusem w dziele Odkupienia.

Święta według pór roku kościelnego

Poczet ten dzieli się na dwie części, tj. na okres Bożego Narodzenia i na okres Wielkanocy. Każdy z tych okresów dzieli się z kolei na czasy przed tymi wielkimi świętami, w ciągu nich i po nich. Celem tych czasów jest przygotować duszę, nauczyć ją obchodzić te święta uroczyście, oraz przedłużyć później te obchody o kilka tygodni.

Okres Bożego Narodzenia czyli Wcielenia

1. Czas Adwentowy (po łacinie Adventus) obejmuje cztery tygodnie, w ciągu których wraz z Partriarchami i Prorokami wzdychamy do przyjścia Zbawiciela.

2. Czas Bożego Narodzenia stawia nam przed oczyma Narodzenie Słowa Wcielonego, które się w nas odtwarza przez łaskę i Objawienie się Jego światu.

3. Czas po Objawieniu czyli po Trzech Królach obejmuje od 2 do 6 tygodni, przypominających nam życie ukryte Chrystusa w Nazarecie i objawia nam Jego Bóstwo.

Okres Wielkanocy czyli Odkupienia

1. Dziewięć tygodni stanowi przygotowanie do wielkiego święta Paschy. Dzielą się na trzy czasy:

a. Czas Siedemdziesiątnicy (przedpoście) wprowadza nas przez trzy tygodnie w życie publiczne Pana Jezusa i wraz z Wielkim Postem, który po nim następuje, podaje nam syntezę życia Pana Jezusa.

b. Czas Wielkiego Postu 40-dniowego wyobraża post 40-dniowy Pana Jezusa na pustyni i pozwala nam w nim uczestniczyć. Opisuje nam też życie apostolskie Pana Jezusa.

c. Czas Męki Pańskiej obejmuje ostatnie dwa tygodnie Wielkiego Postu: ukazuje nam ostatnie cierpienia Pana Jezusa i konanie Jego na krzyżu, abyśmy wraz z Nim umrzeć mogli grzechom naszym.

2. Czas Wielkanocy pozwala nam uczestniczyć w największej ze wszystkich uroczystości: Zmartwychwstania Pańskiego czyli Wielkanocy wraz z oktawą uprzywilejowaną: w ciągu tego czasu dusza nasza zmartwychwstaje z Chrystusem i żyje przez następnych pięć tygodni z Jezusem ustanawiającym Kościół i wstępującym w niebo w dniu Wniebowstąpienia. Zesłanie Ducha Świętego zamyka ten czas przez zstąpienie Ducha Świętego do dusz naszych.

3. Czas po zesłaniu Ducha Świętego ukazuje nam przez 24 do 28 niedziel cały plon świętości, który Duch Święty i Najświętszy Sakrament wzbudza w Kościele i w Świętych aż do końca świata, który przypomina 24-a niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

Święto Wielkanocy, które jest punktem kulminacyjnym całego roku kościelnego, obchodzi się zawsze w najbliższą niedzielę po pełni księżyca w marcu, bierze się jedynie w rachubę pełnię począwszy od 21 marca. Gdy zas pełnia marcowa wypadnie przed 21 tego miesiąca, wówczas następna dopiero będzie pełnią Wielkanocy. Stąd może wypaść cały miesiąc różnicy, czyli, data Zmartwychwstania Pańskiego waha się między 22 marca a 25 kwietnia.

Cykl uroczystości Świętych Pańskich

W bulli swej Divino afflatu wskazuje nam św. Pius X, jaką hierarchię należy zachować w obchodzeniu uroczystości Świętych, które przypadają w ciągu roku wśród tajemnic cyklu chrystologicznego.

Pierwsze miejsce zajmuje Najświętsza Panna. Potem idą Aniołowie, następnie wedle roli, jaką odegrali w dziele Wcielenia: św. Jan Chrzciciel poprzednik Mesjasza: św. Józef, św. Piotr, św. Paweł i inni Apostołowie, których święta dawniej uroczyście obchodzono. Święci Patronowie narodu, diecezji, parafii zajmują też pierwsze miejsca ze względu na wdzięczność im należną.

Następnie święta: Poświęcenie Kościoła, Męczenników, Papieży, Biskupów, Doktorów (tj. tłumaczy najwierniejszych słowa Bożego), Wyznawców (tj. tych, co życiem i nauką wyznawali Boga), Dziewic i Niewiast świętych.

Najważniejsze i najliczniejsze święta tego cyklu, miejscem, jakie zajmują, (mianowicie w czasie po Zesłaniu Ducha Świętego) stawiają w pełnym świetle poczet świąt ku czci Pana Jezusa, gdyż świat przez Chrystusa ma być odnowiony: „instaurare omnia in Christo”.

Te dwa cykle stanowią jakby wspaniałą monstrancję wysadzaną drogimi kamieniami. Środek jej zajmuje Msza, tzw. Msza wiernych z trzema głównymi częściami: Ofiarowaniem, Konsekracją i Komunią. – Dookoła Msza Katechumenów, czyli wstęp do Mszy, który się co dzień zmienia i ukazuje nam na ołtarzu różne tajemnice religii w każdą niedzielę i są jakby słabszymi promykami w pozostałych dniach. – Kościół, który piastuje to słońce Boże w ciągu wieków codziennie wznosi je ku niebu w swym kulcie liturgicznym, abyśmy przezeń mogli ofiarować Bogu hołd naszej wdzięczności za każdą tajemnicę Chrystusową oraz korzystać codziennie ze skarbu łask w tych tajemnicach zawartych.

Podział roku kościelnego

Image

(proszę kliknąć na skan to się powiększy)

http://www.piusx.org.pl/zawsze_wierni/artykul/11
_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5

***

Rok liturgiczny (2)Tajemnica Wcielenia

Rok kościelny dzieli się na dwie części poświęcone rozpamiętywaniu i przeżywaniu dwu głównych tajemnic Chrystusowych: tajemnicy Wcielenia i tajemnicy Odkupienia. Treścią pierwszej części roku kościelnego jest przyjście i objawienie się Boga-Człowieka. Staramy uprzytomnić sobie tę głęboka przemianę, którą w życie ludzkie wprowadziło Wcielenie się Słowa Bożego. Syn Boży stał się człowiekiem, aby nam przywrócić uczestnictwo w Bożej naturze. Święte człowieczeństwo Jezusa Chrystusa stało się źródłem naszego życia nadprzyrodzonego i drogą do Ojca. Tajemnica wcielenia zapoczątkowała dzieło Odkupienia i porządek sakramentalny, który dąży do ostatecznego zjednoczenia człowieka z Bogiem. Do przeżycia tych tajemnic gotujemy się w Adwencie, z radością uczestniczymy w ich obchodzie w okresie świątecznym, a następnie z wdzięcznością rozważamy je przez kilka tygodni w okresie poświątecznym. Wyraz adwent (po łacinie adventus) znaczy przyjście. Kościół święty oznacza tą nazwą okres przygotowania na przyjście Pańskie. Przyjście to jest trojakie:

Przyjście historyczne

Oczekujemy pamiątki Narodzin (25 grudnia) i Objawienia (6 stycznia) Jezusa Chrystusa. Kościół święty przez 4 niedziele przypomina przygotowanie narodu wybranego na przyjście Zbawiciela. Mamy wczuć się w gorące pragnienia, które przenikają cały Stary Testament. Adwentowe teksty liturgiczne w większości zaczerpnięte są z proroka Izajasza. W najtragiczniejszych chwilach narodu wybranego wzywał on do ufnego zdania się na Boga i zapewniał, że nadejdzie oczekiwany Mesjasz, zbawi swój lud i rozciągnie swe panowanie na całą ziemię. Izajasz z taką dokładnością szkicuje dzieło Zbawiciela, że księgę jego nazywa się często „piątą ewangelią”.

Tajemnica Wcielenia dokonała się w łonie Niepokalanej Dziewicy Maryi. Aby przygotować godne mieszkanie swemu Synowi, Bóg obdarzył ja pełnią łaski, a Maryja wiernie z tą łaską współdziałała. Jest ona obrazem Kościoła, który’ z tęsknotą oczekuje Oblubieńca i z radością Go przyjmuje. Liturgia adwentowa często wspomina przeżycia Matki Bożej związane ze zdarzeniami poprzedzającymi Boże Narodzenie. W jej bazylice Adwent się rozpoczyna i kończy. W Polsce wczesnym rankiem odprawia się Mszę wotywną o Matce Bożej, która powtarza teksty ze środy Suchych Dni Adwentu. Maryja, wierna służebnica Pańska, nosząca pod sercem Boga-Człowieka i obcująca z nim w modlitwie, jest wzorem przygotowania katolika na nadchodzące święta.

W Adwencie gotujemy się również na obchód Objawienia Pańskiego. Dlatego często słyszymy również głos Przesłańca Chrystusowego, Św. Jana Chrzciciela, który przygotował naród wybrany na publiczne wystąpienie Chrystusa Pana i stwierdził jego mesjańską godność.

Przyjście mistyczne

Wprawdzie dzieło Odkupienia już się dokonało, lecz każde nowe pokolenie ludzkie musi sobie przyswoić jego owoce. Zdajemy sobie sprawę, jak wielka część ludzkości nie słyszała jeszcze Dobrej Nowiny. Sami również odczuwamy potrzebę wyzwolenia od błędów i grzechów. Oczekujemy nawiedzenia Bożego przez łaskę dla siebie i dla naszych czasów. Często powtarzane w liturgii adwentowej wezwanie „Przyjdź” jest wyrazem aktualnych tęsknot Kościoła.

Bóg udziela nam łaski w miarę naszego przygotowania. Mamy gotować drogę Panu poprzez skupienie i modlitwę. Dlatego w Adwencie Kościół nakazuje wstrzymanie się od zabaw i wzywa do pokuty, tj. odwrócenia się od zła, i czynienia dobra.

Przyjście ostateczne

Rozwój Królestwa Bożego odbywa się równolegle z rozwojem Odkupienia, zaczyna się z narodzeniem Chrystusa w stajence betlejemskiej, rozkwita w życiu Kościoła, kończy się Sądem Ostatecznym u schyłku wieków. Powtórne przyjście Chrystusa Pana będzie objawieniem jego chwały i ostatecznym ugruntowaniem Jego Królestwa. Wtedy to Chrystus zbierze swoich wybranych ze wszystkich stron świata i wprowadzi ich do Królestwa swego Ojca. Całe dzieje Kościoła są przygotowaniem na to przyjście.

Rozpoczynają nowy rok Kościelny szczególnie żywo uświadamiamy sobie prawdę, że jesteśmy członkami Kościoła pielgrzymującego i gotujemy się również na ostateczne przyjście Zbawiciela.
Od czasów Bolesława Wstydliwego królowie polscy i przedstawiciele sześciu stanów składali w pierwszą niedziele Adwentu świecę ze słowami „gotów jestem na przyjście Pana”. Siedem świec, które płoną na ołtarzu w czasie Mszy Rorate, przypomina ten zwyczaj i wzywa także nas do gotowości.

Okres Bożego Narodzenia

„Przez tajemnice wcielonego Słowa zajaśniał oczom naszej duszy blask Twojej światłości, abyśmy poznając Boga w widzialnej postaci, zostali przezeń porwani do umiłowania rzeczy niewidzialnych” (z prefacji o Bożym Narodzeniu).

Słowo stało się Ciałem

Te krótkie słowa św. Jana wyrażają treść obchodzonej tajemnicy. Słowo, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, zrodzone z istoty Ojca, zjednoczyło się z człowieczeństwem, zrodzonym w czasie z ciała Niepokalanej Matki.

Niezwyciężone Słońce

Dzień narodzenia Pana Jezusa w Betlejem nie jest znany. Na obchód tej uroczystości wyznaczono dzień po zimowym przesileniu dnia z nocą. Noc osiągnęła najdłuższe trwanie i obecnie zaczyna się cofać. Wzrastające promieniowanie światła wypiera ciemność. Ojcowie Kościoła widzieli w tym zjawisku symbol przyjścia Zbawiciela.

Św. Augustyn wola: „Radujmy się, bracia, w tym dniu świętym, nie z powodu słońca widzialnego, lecz z narodzenia niewidzialnego Stwórcy tegoż słońca. Wszystkie jego dzieła pozostają w naturalnej harmonii: ze wzmagającą się dzienna jasność przychodzi na świat Zbawiciel, który światłem swej łaski nieustannie odnawia wewnętrznego człowieka”.

Prawdziwa Zamiana

Św. Paweł uczy, że Bóg zesłał swego Syna narodzonego z niewiasty, abyśmy dostąpili przysposobienia synowskiego. Chrystus przyjął naturę ludzka, aby nam dać udział w swoim Bóstwie; podejmując życie ludzkie, aby nam dać udział w życiu Bożym. Wszyscy, którzy w Niego wierzą i żyją w Jego łasce, są dziećmi Bożymi. Kościół sławi Boga za tę przedziwną zmianę słowami antyfony śpiewanej w dniu oktawy Bożego Narodzenia: „O przedziwna zmiano! Stwórca rodzaju ludzkiego, przyjąwszy ciało i duszę ludzką, raczył narodzić się z Dziewicy i za sprawą Ducha Św. stając się człowiekiem, dał nam udział w swoim Bóstwie”.

Dziecię Złożone w Żłobie

Aby wskazać sposób uleczenia ran, zadanych naturze ludzkiej przez grzech pierworodny, Chrystus wybrał niezwykłe okoliczności swego przyjścia. Uniżył samego siebie i przybrał postać sługi, narodził się z przeczystej Dziewicy w skrajnym ubóstwie. Z głębokim wzruszeniem rozważamy te okoliczności. Umiejmy naśladować Zbawiciela w pokorze, czystości i ubóstwie.

Bóg Prawdziwy z Boga Prawdziwego

Podziwiając uniżenie się Syna Bożego nie zapominajmy, że Dziecię, które urodziło się w Betlejem test prawdziwym Bogiem, Przez Chrystusa objawił się ludzkości Bóg. Rozważaniu tej strony tajemnicy Wcielenia poświęcone jest odrębne święto Epifanii, czyli Objawienia Pańskiego, które obchodzimy 6 stycznia. To święto wschodniego pochodzenia stanowi dopełnienie uroczystości Bożego Narodzenia. Liturgiczny okres świąteczny zamyka. Wspomnienie Chrztu Pana Jezusa w Jordanie. Bardzo ściśle wiąże się ze świętami Oczyszczenie N. M P pamiątka dnia, w którym Matka Boża wniosła nowego Króla do świątyni Starego Testamentu.

Zawsze Wierni, nr 14, 01-02.1997, s. 43.

_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5

***

Rok liturgiczny (3)Odkupienie

Ośrodkiem drugiej części roku kościelnego jest śmierć i zwycięstwo Chrystusa, nazywane przez chrześcijan przejściem, czyli Paschą Chrystusa. Tego zwycięskiego przejścia przez śmierć dokonał Chrystus dla naszego zbawienia. Wysłużył nam łaskę do pokonania szatana, świata i naszych namiętności oraz udział w życiu Bożym i wejście do chwały wiecznej. Obchód Zmartwychwstania Pańskiego, który jest główną uroczystością roku kościelnego, poprzedza długie, trójstopniowe przygotowanie: Przedpoście, Wielki Post i Okres Męki Pańskiej. Po święcie następuje 50-dniowy okres świąteczny, który przechodzi w dłuższe dziękczynne przeżywanie otrzymanych darów w Okresie po Zesłaniu Ducha Świętego. Przyswojenie owoców ofiary Chrystusa wymaga naszej współpracy. Mamy razem z Chrystusem walczyć i cierpieć, aby osiągnąć chwałę zmartwychwstania.

Przedpoście czyli Okres siedemdziesiątnicy

Z głębi upadku

Przyczyną, dla której potrzebujemy Odkupienia, są grzechy: grzech pierworodny i wynikające zeń grzechy osobiste.
Źródłem zła zalewającego świat jest grzech pierworodny, bunt pierwszego człowieka, który świadomie i dobrowolnie odwrócił się od Boga. Grzech pierworodny pociągnął opłakane skutki dla rodu ludzkiego. „przez jednego człowieka wszedł grzech na świat, a przez grzech śmierć, i tak na wszystkich ludzi śmierć przeszła” (Rz 5, 12). Natura ludzka, którą obecnie nosimy, nic jest taka, jaką posiadał Adam przed grzechem. Jest ona zraniona przez grzech pierworodny i obciążona skłonnością do złego. Grzech sprowadza na ludzkość rozmaite nieszczęścia doczesne: cierpienia, choroby, wojny i śmierć.

Nadzieja w Łasce Bożej

Wszyscy doświadczamy opłakanych skutków grzechu i wszyscy musimy powtarzać za Św. Pawłem „Widzę inne prawo w członkach moich, sprzeczne z prawem umysłu mego, poddające mnie w niewolę pod prawo grzechu. Nieszczęsny ja człowiek! Któż mię wyzwoli z ciała tej śmierci? Łaska Boża przez Jezusa Chrystusa Pana naszego” (Rz 7, 23–25). Łaska leczy rany zadane naszej naturze przez grzech Adama. W okresie Przedpościa czyta się w brewiarzu opis grzechu pierworodnego, potopu i powołania Abrahama. Patriarchowie to biblijne typy Zbawiciela, który w przeciwieństwie do Adama przyniósł nam łaskę i zbawienie, a podobnie jak Noe uratował nas od potopu zła i podobnie jak Abraham zawarł nowe przymierze między ludzkością a Bogiem.

Opuść twój kraj

Abrahamowi polecił Bóg opuścić kraj oddany bałwochwalstwu i wyruszyć do Ziemi Obiecanej. Nas wzywa do wspólnej pracy z łaską. Mamy opuścić grzeszne przywiązania oraz rozpraszające rozrywki i wytężyć swoje siły duchowe, aby opanować namiętności. Łaska wspiera nasze siły, ale nie uwalnia nas od walki duchowej o wewnętrzną wolność.

Wielki Post

Wszechmogący, wieczny Boże, Ty przez post ciała uśmierzasz wady, podnosisz ducha, udzielasz cnoty i nagrody, przez Chrystusa Pana naszego.

Wiosna Liturgii

„Oto nadchodzi Twój dzień, w którym wszystko na nowo rozkwitnie; obyśmy także odnowieni przez łaskę mogli śpiewać nową pieśń”. Powyższe słowa hymnu wielkopostnego stanowią hasło życia Kościoła w tym okresie. Mamy odnowić nasze życie duchowe przez udział z życiu Chrystusa zmartwychwstałego. Wielki Post jest przygotowaniem na największą uroczystość roku kościelnego, ale również zapoczątkowaniem naszego udziału w misterium wielkanocnym. Okres Wielkiego Postu to okres wytężonej pracy duchowej i obfitego wylewu łaski Bożej.

Święta Czterdziestnica

Oficjalna nazwa Wielkiego Postu brzmi „Święta Czterdziestnica” (Quadragesima). Okres czterdziestodniowy został uświęcony w dziejach zbawienia. Mojżesz przebywał 40 dni na rozmowie z Bogiem; Eliasz odbył 40–dniową pielgrzymkę do góry Horeb. 40 lat trwała wędrówka Izraelitów do Ziemi Obiecanej, aż do zupełnego odnowienia narodu przez wymarcie pokolenia, które buntowało się przeciw woli Bożej. Wreszcie Syn Boży poprzedził swoją działalność 40–dniowym pobytem na pustyni, spędzonym na modlitwie i poście. Za przykładem Zbawiciela, Kościół poświecą 40 dni na odnowienie życia duchowego swoich dzieci.

Idź precz, szatanie

Św. Leon uczy nas: „Jak długo żyjemy w śmiertelnym ciele, stary nieprzyjaciel nie przestanie zakładać sideł grzechowych, najwięcej zaś będzie się srożył przeciw członkom Chrystusa wtedy, gdy mają oni obchodzić największe Tajemnice”. W walce z duszami szatan wykorzystuje nieład wprowadzony w naszą naturę przez grzech pierworodny. W Wielkim Poście mamy ćwiczyć się w zwyciężaniu pokus przez modlitwę, post i jałmużnę.

Pochylcie głowy wasze przed Bogiem

Okres Wielkiego Postu jest czasem modlitwy, w najpełniejszym znaczeniu czasem obcowania z Bogiem. Przez modlitwę nabywamy pokory, uznajemy bowiem naszą zależność od Boga, naszą słabość i grzeszność.
W okresie Wielkiego Postu mamy się zajmować „słowem, które pochodzi z ust Bożych”, czytając Pismo święte i słuchając kazań. Ponieważ nie możemy spędzić 40 dni w oderwaniu od świata, przeprowadzamy przynajmniej krótsze rekolekcje. Przede wszystkim bierzemy udział w liturgii. W Rzymie w okresie Wielkiego Postu codziennie odbywa się nabożeństwo stacyjne. Te same Msze św. odprawia się we wszystkich kościołach. W nich Chrystus obficie nas karmi słowem Bożym i Eucharystią. W miarę możności bierzemy również udział w nabożeństwach ku czci Męki Pańskiej: w Gorzkich żalach i Drodze Krzyżowej.

Nie samym chlebem żyje człowiek

Główne wyrzeczenia, które nakazuje Kościół w Wielkim Poście, to post i powstrzymanie się od zabaw. Mamy je praktykować, aby przywrócić ład wewnętrzny, którego pozbawia nas nieumiarkowane użycie pokarmów, napojów i rozrywek, oraz aby wynagrodzić Bogu za grzechy własne i bliźnich. Wielki Post jest to „post uroczysty”, publiczny i oficjalny, post całego Kościoła. Prefacja wielkopostna wysławia jego zbawienne skutki. Kościół w modlitwach swoich codziennie powołuje się na tę ofiarę swoich dzieci. Kto nie może zachować przepisów o poście w całej rozciągłości, niech stara się ofiarować Bogu to, co może. Poza ograniczeniem pokarmu polem naszych wyrzeczeń mogą być inne dziedziny życia. „Jeśli podejmuje się umartwienie, żeby ująć w karby źródło podniet cielesnych, to najbardziej pożądany jest ten rodzaj wstrzemięźliwości, który wytrzeźwi z przewrotności samą wolę i zmorzy nieuczciwość w postępowaniu. Taki post mogą zachować nawet chorzy, nie wyłączając całkowicie obezwładnionych” (św. Leon).

Jałmużna zakrywa nieprawości

Szatan niejednokrotnie kusi chrześcijan, podobnie jak kusił Chrystusa: Będziesz miał dostatki, będziesz miał zaszczyty, jeżeli odstąpisz od prawa Bożego. – Aby zahartować wolę na takie pokusy, powinniśmy się ćwiczyć w wyrzekaniu się doczesnej korzyści. Dlatego w Wielkim Poście mamy praktykować jałmużnę. „Posty chrześcijan mają porastać tłustością zasług przez hojne jałmużny i opiekę nad ubogimi. To, co odejmujemy sobie, obracamy na chorych i biedaków. Przyłóżmy się do tego, aby wszyscy jednymi usty błogosławili Boga. Grzechy, zmazywane wodą chrztu albo łzami pokuty, mogą być zmazywane także przez jałmużnę. Boć Pismo mówi: jak woda gasi ogień, tak jałmużna gasi grzech” (św. Leon).

Ku źródłom życia

Liturgia wielkopostna często zwraca się do katechumenów, którzy przygotowują się do przyjęcia Chrztu św. na Wielkanoc. W pierwszych wiekach Kościoła obrzędy, które poprzedzają samo udzielenie sakramentu, były rozłożone na cały Wielki Post, a odbywały się zwykle w środy. Dlatego czytania tych dni odnoszą się w szczególny sposób do katechumenów, których i dzisiaj Kościołowi nie brakuje, zwłaszcza na terenach misyjnych. Wszyscy ochrzczeni przygotowują się w Wielkim Poście do odnowienia przymierza zawartego z Bogiem na Chrzcie świętym. Pouczenia liturgii pomagają im zrozumieć znaczenie Chrztu św. i przypominają wypływające z niego zobowiązania.

Rozdzierajcie wasze serca

„Istotną cechą uroczystości paschalnej jest powszechna radość w Kościele z powodu odpuszczenia grzechów” (św. Leon). Do XII w. publiczni grzesznicy musieli zasługiwać na rozgrzeszenie publiczną pokutą, która trwała niekiedy przez kilka lat, a w Wielkim Poście była zaostrzona. Dopiero po odprawieniu zadośćuczynienia otrzymywali w Wielki Czwartek odpuszczenie grzechów. Obecnie praktyka publicznej pokuty nie istnieje, ale Kościół wzywa wszystkie swoje dzieci, aby rozważając Mękę Pańską oczyszczały się przez szczerą skruchę i uczynki pokutne. „Rozdzierajcie serca wasze, a nie szaty wasze, nawróćcie się do Pana Boga waszego” (Jl 2, 13). „Wszyscy wierni zobowiązani są dążyć do całkowitego wyzwolenia się z grzechu i pełnej czystości duszy, należy zatem dołożyć starań, aby usunąć z serca najtajniejsze nawet skazy i oczyścić duszę ze wszystkiego, co tłumi jej jasność” (św. Leon).

Zawsze Wierni, nr 15, 03-04.1997, s. 35.

_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5
Zobacz profil autoraWyślij prywatną wiadomośćWyślij email

***

Rok liturgiczny (4)Okres Wielkanocny

Zaprawdę godne to sprawiedliwe, abyśmy Ciebie, Panie, w tym czasie uroczyściej sławili, gdy jako nasza Pascha został ofiarowany Chrystus. On bowiem jest prawdziwym Barankiem, który zgładził grzechy świata; On umierając zniweczył naszą śmierć i zmartwychwstając przywrócił nam życie.
(Prefacja wielkanocna)

Zmartwychwstał Pan prawdziwie, Alleluja

Wszystkie tajemnice życia ukrytego i publicznego Pana Jezusa były przygotowaniem do Jego ofiary i Zmartwychwstania. Ono jest kulminacyjnym punktem dzieła Odkupienia i fundamentem naszej wiary. Św. Paweł napisał: „Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest przepowiadanie nasze, daremna jest i wiara wasza”. Zdanie to można odwrócić. Skoro Chrystus zmartwychwstał, daremne są wszelkie zakusy Jego wrogów, daremne są wszystkie ataki na wiarę.

Niedziela Zmartwychwstania jest najstarszym i największym świętem chrześcijaństwa. Obchód świąteczny trwa przez całą oktawę, a przedłużeniem jego jest Okres Wielkanocny kończący się oktawą Zesłania Ducha Świętego. Czterdziestodniowy pobyt Pana Jezusa na ziemi po Jego Zmartwychwstaniu przypomina paschał: wielkanocna świeca płonąca w czasie Mszy i Nieszporów aż do święta Wniebowstąpienia Pańskiego. Wyrazem naszej radości ze zwycięstwa Zbawiciela nad szatanem, grzechem i śmiercią jest powtarzający się często okrzyk: Alleluja!

Nowe życie

Ludzie wskrzeszeni przez Pana Jezusa Wracali do życia, jakie przedtem prowadzili. Natomiast Chrystus nie wrócił do życia doczesnego, lecz rozpoczął nowe życie, które będzie trwało na wieki. Jest ono zwrócone całkowicie ku Ojcu: „Umarłszy grzechowi raz umarł, a powstawszy z martwych żyje dla Boga”. Życie Jezusa Zmartwychwstałego jest wzorem naszej świętości, naszego życia nadprzyrodzonego, którego treścią jest odwrócenie się od grzechu i zwrócenie się do Boga. Podstawą życia nadprzyrodzonego jest łaska uświęcająca wlana w naszą duszę na Chrzcie świętym. Sakrament ten jest ściśle związany z tajemnicą Zmartwychwstania. Liturgia Okresu Wielkanocnego stale wspomina tę wzajemną zależność i zachęca, abyśmy przez częste i godne przyjmowanie Eucharystii rozwijali w sobie życie Boże, zaszczepione w naszej duszy przez Chrzest święty.

Będziecie mi świadkami

Zadaniem Apostołów było świadczyć o dziele Jezusa Chrystusa, a zwłaszcza o Jego Zmartwychwstaniu. Umocnieni w wierze obcowaniem ze zmartwychwstałym Chrystusem, znosili zwycięsko prześladowania i śmierć, pieczętując swoje świadectwo własną krwią. W ich ślady poszli męczennicy. W okresie Wielkanocnym w święta Apostołów i Męczenników Kościół używa specjalnych formularzy mszalnych i brewiarzowych, które podkreślają ich łączność z Chrystusem w ich męce i chwale. Obowiązek składania świadectwa Chrystusowi zmartwychwstałemu spoczywa na wszystkich pokoleniach chrześcijan, a więc także i na nas.

Zesłanie Ducha Świętego

Chrystus wstąpiwszy ponad wszystkie niebiosa, siedząc po prawicy Bożej zesłał w dniu dzisiejszym obiecanego Ducha Świętego na przybrane dzieci. Dlatego cały okrąg ziemi tonie w nadmiarze radości.
(Prefacja o Duchu Świętym)

Gdy wypełniły się dni Pięćdziesiątnicy

Pięćdziesiątego dnia po święcie Paschy obchodzono w Starym Testamencie święto dziękczynienia za żniwa (por. lekcja z Soboty Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego). Wspominano również ogłoszenie dziesięciu przykazań, które dokonało się na górze Synaj pięćdziesiątego dnia po wyjściu z Egiptu. W tym dniu zstąpił na Apostołów Duch Święty w postaci ognia i wichru.

Duch Pański napełnił okrąg ziemi

Duch Święty jest Trzecią Osobą Trójcy Przenajświętszej, jest równy Ojcu i Synowi i od Nich odwiecznie pochodzi jako Osobowa Miłość. Duch Święty, który jest pierwszą i najwyższą Miłością, jest źródłem wszelkiej miłości w stworzeniach. Duchowi Świętemu przypisujemy doprowadzenie dzieł Bożych do doskonałości, a zwłaszcza uświęcenie dusz.

Dawca życia nadprzyrodzonego

Duch Święty przychodzi do nas albo w sposób nadzwyczajny, przez niezwykłe znaki zewnętrzne, jak to się stało w dzień Pięćdziesiątnicy, albo w sposób zwyczajny przez Sakramenty święte.
W specjalny sposób Duch Święty działa w sakramentach Chrztu, Bierzmowania i Kapłaństwa, które dają człowiekowi stałe usprawnienia duchowe i wyciskają w duszy niezatarte znamię.

Dary Ducha Świętego

Już na Chrzcie św. dusza otrzymuje dary Ducha Świętego, to jest nadprzyrodzone uzdolnienia do działania pod Jego wpływem. Pismo święte wymienia siedem darów Ducha Świętego. Dar bojaźni przejmuje nas obawą przed grzechem jako obrazą Boga. Dar męstwa dodaje siły do pokonywania trudności w służbie Bożej. Dar pobożności budzi w nas uczucie miłości wobec Boga jako naszego Ojca oraz wobec bliźnich, którzy są dziećmi Ojca niebieskiego. Dar rady wskazuje w trudnościach, jak osiągnąć to, co Bogu najmilsze, a dla nas najkorzystniejsze. Dar umiejętności sprawia, że cenimy dobra wieczne wyżej niż doczesne. Dar rozumu pomaga głębiej zrozumieć prawdy objawione. Dar mądrości daje nam wyczucie wielkości i obecności Boga, który jest Najwyższym Dobrem. Działanie tych darów objawiło się w widoczny sposób w życiu Apostołów po Zesłaniu Ducha Świętego.

Źródło świętości Kościoła

W dzień Zesłania Ducha Świętego Kościół Chrystusowy rozpoczął swoją działalność. Apostołowie umocnieni darami Ducha Świętego odważnie zaczęli głosić dobrą nowinę o Chrystusie Odkupicielu. Duch Święty uczynił ich słowa skutecznymi i doprowadził około trzech tysięcy ludzi do Chrztu świętego. W ten sposób powstała pierwsza gmina chrześcijańska, która z czasem rozwinęła się w Kościół katolicki, czyli powszechny, ogarniający całą kulę ziemską. Duch Święty jest jakby duszą Kościoła świętego. Mimo wielu ludzkich słabości, a nawet grzechów jego członków, ciągle go ożywia, strzeże przed błędem w wierze i prowadzi drogą światłości.

Najlepszy Pocieszyciel

Św. Paweł na czele owoców Ducha Świętego wylicza „miłość, wesele, pokój”. Są to dobra, ku którym wyrywa się każda dusza ludzka. Zapewnia je jednak tylko uległość natchnieniom Ducha Świętego. Apostołowie nawet w chwilach prześladowania „cieszyli się, że mogli cierpieć dla imienia Jezusowego”. Kościołowi Chrystusowemu nadal towarzyszy zwycięska radość. W święto Zesłania Ducha Świętego wyraźniej uświadamiamy sobie Jego nieustanną obecność w Kościele i naszych duszach. Dlatego w to święto „cały okrąg ziemi tonie w nadmiarze radości”.

„Prosimy cię, Panie, niech Duch Święty odnowi nasze dusze przez ten Boski Sakrament, gdyż On sam jest odpuszczeniem wszystkich grzechów” (Pokomunia Wtorku w Oktawie Zesłania Ducha Świętego).
„Panie, niech Pocieszyciel, który od Ciebie pochodzi, oświeci nasze umysły i doprowadzi je do wszelkiej prawdy, jak to obiecał Twój Syn” (Kolekta Środy Suchych Dni po Zesłaniu Ducha Świętego)

Zawsze Wierni, nr 16, 05-06.1997, s. 41.

_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5
Zobacz profil autoraWyślij prywatną wiadomośćWyślij email

***

Rok liturgiczny (5)

„Prosimy Cię, Panie, dozwól nam godnie uczestniczyć w tym misterium, ilekroć bowiem sprawujemy pamiątkę ofiary Chrystusa, spełnia się całe dzieło naszego zbawienia”.
(sekreta dziewiątej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego)

OBJAŚNIENIA DOGMATYCZNE

Czas po Zesłaniu Ducha Św. jest okresem, w którym liturgia poświęca szczególną uwagę tajemnicy Kościoła Chrystusowego, który jest ciałem mistycznym Jezusa. Następujący po Wniebowstąpieniu Pańskim dzień Zesłania Ducha Św. był właściwym dniem narodzin Kościoła. O ile dotychczas okresy liturgiczne były poświęcone ku czci głównych tajemnic Wcielenia i Odkupienia, o tyle teraz będziemy święcić owoce tych tajemnic, a zwłaszcza życie wewnętrzne, oraz działalność zewnętrzną Kościoła, oblubienicy Chrystusa, którą On zaślubił sobie na Krzyżu w miłości Ducha św. Naukę o mistycznym ciele Chrystusa streścił Ojciec św. Pius XII w sławnej Encyklice Mystici Corporis Christi: „Chrystus – pisze Papież – jest w nas przez Ducha swojego, udziela Go nam i tak przez Niego działa, iż wszelkie rzec można sprawy Boże, dokonane przez Ducha św. w duszach, są zarazem dziełem Chrystusa. Jeśli kto Ducha Chrystusowego nie ma –mówi Apostoł – ten nie jest Jego. Lecz jeśli Chrystus w was jest… Duch żyje wskutek usprawiedliwienia” (Rz 8, 9–10). To uczestnictwo w Duchu Chrystusowym sprawia, że wszelkie dary, cnoty i charyzmaty istniejące w Głowie w sposób wybitny, przebogaty i twórczy, przenikają, we wszystkie członki Kościoła i wciąż w nich wzrastają, zależnie od miejsca jakie owe członki zajmują w mistycznym Ciele Chrystusa, i dzięki nim Kościół staje się jakby pełnią i dopełnieniem Odkupiciela, Chrystus zaś znajduje w Kościele pod każdym względem poniekąd swe wykończenie.

I oto w tych właśnie słowach tkwi rozwiązanie, które rozwinął św. Augustyn: „mianowicie, że Głowa mistyczna, którą jest Chrystus, i Kościół, uosabiają na ziemi jakby drugiego Chrystusa, tworzą razem jednego nowego człowieka tak, iż przezeń kojarzą się niebiosa z ziemią, prowadząc dalej bez przerwy zbawcze dzieło krzyża: oto Chrystus Głowa i Ciało, to cały Chrystus”. Chrystus wraz z Kościołem tworzy tajemniczy, lecz rzeczywisty organizm. Ten organizm nazywamy „mistycznym” w odróżnieniu od naturalnego, lub moralnego. „O ile bowiem w ciele naturalnym zasada jedności tak kojarzy jego części, iż pozbawia je wszelkiej samoistności, o tyle w mistycznym ciele siła jednocząca chociaż także jest dośrodkowa wiąże członki ze sobą w ten sposób, iż każdy z nich własną stanowi osobę.

Różnica między ciałem mistycznym a moralnym jest niemniej bardzo poważna; W tak zwanym bowiem ciele moralnym zasadą jedności jest wyłącznie wspólny cel, oraz dzięki władzy społecznej, zespolenie wszystkich w pochodzie ku temu celowi. W mistycznym Ciele oprócz wymienionego celu jest nadto zasada inna, wewnętrzna – jest ona tak wzniosła, że z natury swej przewyższa wprost nieskończenie wszelkie węzły jedności, które kojarzą ciała fizyczne, lub moralne: a jest nią Duch Św., który jeden i ten sam co do liczby, napełnia cały Kościół i jednoczy go”.

Dlatego nazywamy Ducha Św. duszą Ciała Chrystusowego. Z nauki o Ciele mistycznym możemy wyciągnąć wiele ważnych wniosków dla naszego ustosunkowania się do Chrystusa i do bliźnich. Z jednej strony bowiem istnieje równość członków w ich łączności z Chrystusem (tylko wola każdego z nich wpływa na miarę tej łączności), a zatem i równość ich osobistej wartości. Z drugiej strony istnieje różnorodność członków pod względem funkcji jakie w całości organizmu spełniają. Wartość wewnętrzna poszczególnego członka bynajmniej nie zależy od tego, jakie mu przypadło miejsce, lecz od tego, czy powierzone sobie od Boga zadanie dobrze wypełnił.

Innym wnioskiem wypływającym z tej nauki, to czysto nadprzyrodzony charakter Kościoła. Duch Św. jest Darem Bożym, i darem również jest Kościół przez Niego stworzony: jest czymś co nam przyszło „z góry”. Dary Boże można tylko przyjąć, albo odrzucić – a więc wobec Kościoła również możliwym jest tylko stosunek, albo negatywny, albo pozytywny. Obojętność byłaby niekonsekwencją.

Z tego cośmy powiedzieli wypływają również własności Kościoła: Jest on jeden, bo jest żyjącym wciąż Chrystusem. Jest święty, bo uświęca go Duch Św., żyjący w jego członkach, jest katolicki tzn. powszechny, przeznaczony dla wszystkich ludzi, wszystkich narodów, wszystkich czasów, jest apostolski, bo w apostołach założony i przez następców apostołów rozszerza się w nieprzerwanej ciągłości aż do naszych czasów.

Kościół jest wciąż wśród nas żyjącym Chrystusem, który nas przez Kościół uświęca i prowadzi do nieba. Uświęcić, to znaczy przepromienić człowieka jasnością łaski Duch Św., dać mu pełnię wewnętrznej harmonii opartej o potrójną jedność: z Bogiem, z ludźmi i z sobą samym. Uświęcić wreszcie, to nawiązać kontakt z Bogiem w stałym przymierzu miłości, przymierzu, które zła wola ludzi raz po raz zrywa, chociaż jego owocem jest udział w życiu samej Trójcy Przenajświętszej. To zjednoczenie dokonać się może li tylko w ramach widzialnej zbiorowości wiernych. Dlatego Kościół uświęca nie tylko głosząc prawdę objawioną (urząd nauczycielski), ale przede wszystkim przez kult i sakramenty. Liturgia jest główną czynnością, którą Kościół sprawuje jako mistyczne Ciało Chrystusa, w jedności z Chrystusem – Głową, w Jego imieniu i z Jego rozkazu, by nam była uzmysłowiona i uprzytomniona tajemnica naszego Odkupienia.

OBJAŚNIENIA LITURGICZNE

Okres niedziel następujących po Zesłaniu Duch Św. nie jest całkowicie jednolity, ani co do treści, ani co do pochodzenia. Pierwotnie rozróżniano rozmaite grupy niedziel odnoszących się do ważniejszych uroczystości świętych: śś. Piotra i Pawła, Wawrzyńca, Cypriana, Michała itd. Niemniej jednak ich treść nie tyle nawiązywała do tych świąt ile do życia moralnego członków Kościoła, w których łaska i Dary Ducha Św. mają się rozwijać ku chwale Chrystusa Zmartwychwstałego. Nie należy więc w nich zawsze szukać jednej myśli przewodniej, do której by się wszystkie teksty formalnie odnosiły, jak to miało miejsce w innych okresach (np. Adwent, Post), ale układ ich jest normowany przez pewne zasady, które poniżej streszczamy:

a) Przede wszystkim każda niedziela jest jakby echem Wielkiej Niedzieli Zmartwychwstania: Często więc prawda podstawowa, na której się opiera nasze życie moralne, a mianowicie, że przez chrzest jesteśmy zanurzeni w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, kierowała wyborem wielu tekstów mszalnych.

b) Oczekiwanie przyjścia Chrystusa.
Motyw Adwentu stale brzmi w liturgii w okresie po Zesłaniu Ducha Św. jest on głównie zaznaczony po osiemnastej niedzieli.

c) Życie to rozwój cnót teologicznych i moralnych, to walka dobrego ze złem. Każda niedziela rozwija to hasło w najrozmaitszy sposób podkreślając coraz to inne dziedziny etyki chrześcijańskiej.
Barwa szat w okresie po Zesłaniu Ducha św. jest zielona, jest to barwa przyrody, symbol życia i nadziei, którą Duch Św. ożywia Kościół.

Zawsze Wierni, nr 17, 07-08.1997, s. 49.

_________________
„Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością” – Ps.125,5

***

Reklamy

Informacje o Polak-Ortodoks

https://gajowka.wordpress.com/
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

13 odpowiedzi na „Niech Polsce Pan Bóg błogosławi w Nowym Roku…Kościelnym 2016/2017

  1. towarzysz0 pisze:

    Panie JO!

    Jakie były reguły postu w zeszłym wieku?

  2. JO pisze:

    Ja nie wiem tego, Panie towarzyszuO

  3. JO pisze:

    https://pelagiusasturiensis.wordpress.com/2015/12/15/suche-dni-zimowe-2015/

    Suche dni zimowe Gru
    15
    by Pelagius Asturiensis
    AshWednesday

    Suche dni (łac. „quattuor tempora”), występujące cztery razy w roku, należą do dni pokutnych, podczas których wszystkich katolików od 21 do 60 roku życia (wyłącznie) obowiązuje post ścisły. Pochodzą z czasów apostolskich i mają każde (zimowe, wiosenne, letnie i jesienne) swoje własne znaczenie, liturgię, intencje modlitewne, ponadto są tradycyjnymi dniami udzielania święceń (zwyczaj udzielania święceń kapłańskich w święto apostołów Piotra i Pawła jest „nowoczesny”). Jutro, w piątek oraz w sobotę, 16, 18 i 19 grudnia wypadają suche dni zimowe (środa, piątek i sobota po niedzieli Gaudete). Tym, którzy zgodnie ze swoją wiarą pragną zachowywać zasady postów, które ustanowił Kościół katolicki, a nie soborowi apostaci (którzy usunęli praktycznie wszystkie posty), czy FSSPX (gdzie suche dni nie są uznawane za obowiązujące pod karą grzechu, jak w Kościele od wieków – „przekazałem to, co otrzymałem”???) i inne środowiska pośrednie, przedstawiam je poniżej. Któż lepiej niż Kościół święty zna naturę człowieka i jego możliwości? Jaki zatem katolik śmiałby uznawać zasady ustalone przez nieskalaną Oblubienicę Chrystusa za niemożliwe do wykonania przez człowieka, którego natura z biegiem czasu wcale się nie zmienia…

    Pelagiusz z Asturii

    Posty obowiązujące
    Ks. Franciszek Bączkowicz CM

    I. Pojęcie i podział.

    Rozróżniamy post naturalny (ieiunium naturale), polegający na zupełnym wstrzymaniu się od jedzenia i picia, oraz kościelny (ieiunium ecclesiasticum), polegający na wstrzymaniu się od pokarmów w granicach przepisanych przez Kościół.

    Kodeks [Prawa Kanonicznego] rozróżnia: a) post jakościowy czyli wstrzymanie się od potraw mięsnych (abstinentia); b) post ilościowy czyli pożywanie do sytości raz dziennie (ieiunium); c) post ścisły czyli post ilościowy połączony z jakościowym (ieiunium et abstinentia).

    1. Post jakościowy polega na wstrzymaniu się od mięsa i rosołu (ius ex carne); nie zabrania pożywania jaj, nabiału i rozmaitych przypraw (condimenta) nawet z tłuszczu zwierzęcego (kan. 1250).

    Nie wolno pożywać mięsa, tj. tego wszystkiego, co z natury swej, ze zwyczaju lub z powszechnego mniemania ludzi zalicza się do mięsa; wolno natomiast jeść ryby oraz żyjątka o zimnej krwi, które zwykły przebywać w wodzie, np. żaby, ślimaki, żółwie itp. Co się tyczy pożywania mięsa ptaków wodnych, opinie autorów są podzielone; wobec tego należy stosować się do zwyczaju danej okolicy.

    Pod pojęcie mięsa podpada także krew, mózg, szpik kości, słonina nietopiona oraz bulion i ekstrakty z mięsa.

    Niedozwolone jest pożywanie rosołu. Przez rosół należy rozumieć wodę, w której gotowane było mięso lub kości.

    Wolno używać jakichkolwiek przypraw do potraw, nawet z tłuszczów zwierzęcych, czyli tego wszystkiego, co się w małej ilości dodaje do głównej potrawy, by ją uczynić smaczniejszą. Dozwolone jest zatem używanie masła, łoju, sadła, smalcu, słoniny stopionej itp.; drobne kawałeczki mięsa (skwarki), pozostałe po przetopieniu, wolno spożyć razem z tłuszczem. Przepis o poście jakościowym obowiązuje sub gravi [tj. pod grzechem ciężkim]. Moraliści są zdania, że spożycie potraw mięsnych do 20 gramów jest tylko grzechem lekkim, ponad 60 gramów na pewno grzechem ciężkim (1).

    2. Post ilościowy polega na jednorazowym posiłku do sytości w ciągu dnia; nie zabrania wszelako rannego i wieczornego posiłku, przy którym jednak co do ilości pokarmów przestrzegać należy przyjętych zwyczajów miejscowych. Nie jest również wzbronione pożywanie potraw mięsnych i ryb przy tym samym posiłku; wolno także brać posiłek do sytości wieczorem zamiast w południe (kan. 1251) (2).

    Post ilościowy nie zabrania spożywania pokarmów mięsnych podczas posiłku do sytości. Natomiast przy posiłku rannym i wieczornym wolno pożywać pokarmy mięsne tylko wtedy, jeżeli w jakiejś okolicy panuje taki zwyczaj (3). W Polsce takiego zwyczaju nie było.

    Zwyczaj, o którym mowa, nie jest to zwyczaj prawny w ścisłym znaczeniu, formalny, lecz praktyka, powstała czy to na podstawie zwyczaju prawnego czy też dyspensy lub przywileju (4).

    Należy zachować zwyczaj powszechnie panujący w tym miejscu na którym się aktualnie przebywa, a nie zwyczaj w miejscu zamieszkania.

    Kto nie jest obowiązany do zachowania postu ilościowego (np. z powodu choroby, braku lub przekroczenia wieku) albo otrzymał od niego dyspensę, może w dni wolne od postu jakościowego, np. w poniedziałki, wtorki, środy i czwartki Wielkiego Postu, spożywać mięso przy każdym posiłku (5).

    Przepis o poście ilościowym obowiązuje sub gravi. Moraliści przyjmują, że na śniadanie wolno spożyć około 70 gramów a na wieczerzę około 300 gramów stałych pokarmów; spożycie ilości pokarmów przekraczających 120 gramów w ciągu dnia poza przewidzianymi posiłkami uważają za grzech ciężki, bez względu na to czy ilość ta została w ciągu dnia spożyta naraz czy też częściami (6). Co do zachowania postu ilościowego można podać następującą praktyczną wskazówkę: w dniu postu ilościowego lub ścisłego każdy powinien na śniadanie i wieczerzę o tyle mniej spożyć pokarmów, żeby między dniem postu a dniem zwykłym zachodziła naprawdę różnica, czyli żeby każdy odczuł pewne umartwienie; do zachowania postu wystarcza ująć sobie jedną trzecią z tego, co się zwykle na śniadanie lub wieczerzę spożywa.

    3. Post ścisły polega na jednorazowym dziennie posiłku do sytości oraz na wstrzymaniu się od potraw mięsnych; dlatego też, jeżeli obowiązuje post ścisły, należy zachować przepisy odnoszące się zarówno do postu ilościowego, jak i do postu jakościowego.

    Kto otrzymał dyspensę tylko od postu jakościowego, jest obowiązany do zachowania postu ilościowego; wolno mu zatem pożywać mięso tylko przy jednorazowym posiłku do sytości. Kto jest zwolniony tylko od postu ilościowego, zachować musi post jakościowy.

    II. Dni postne.

    l. Post jakościowy czyli wstrzymanie się od potraw mięsnych (lex solius abstinentiae) obowiązuje we wszystkie piątki całego roku (kan. 1252 § l).

    2. Post ścisły czyli tak co do ilości jak co do jakości zachować należy: w środę popielcową, piątki i soboty Wielkiego Postu, w Suche Dni, w Wigilię Zielonych Świąt i Bożego Narodzenia, oraz 7 grudnia (7) (kan. 1252 § 2).

    3. Post ilościowy (ieiunium) obowiązuje we wszystkie inne dni Wielkiego Postu, tj. w poniedziałki, wtorki, środy (z wyjątkiem popielcowej i suchodniowej, kiedy obowiązuje post ścisły) i czwartki (kan. 1252 § 3).

    4. W niedziele i święta nakazane (festa de praecepto), z wyjątkiem świąt przypadających w Wielkim Poście, post nie obowiązuje; jeżeli wigilia przypadnie na niedzielę, to postu nie przenosi się na sobotę (kan. 1252 § 4) (8). Wielki Post kończy się o północy z Wielkiej Soboty na Wielką Niedzielę, a nie jak dotychczas, w Wielką Sobotę w południe (9). Jeżeli w jakiejś miejscowości któreś ze świąt nakazanych jest zniesione lub przeniesione na najbliższą niedzielę, post nie przestaje w tym dniu obowiązywać (10). W niedziele wielkopostne nie ma postu; w święta natomiast nakazane, przypadające w Wielkim Poście, post obowiązuje (11).

    5. Powyższe przepisy nie zmieniają indultów partykularnych, ślubów osób fizycznych czy moralnych, reguł i konstytucji jakiegokolwiek zakonu lub zatwierdzonego stowarzyszenia tak mężczyzn jak niewiast, prowadzących życie wspólne, nawet bez ślubów (kan. 1253).

    III. Podmiot.

    1. Post jakościowy czyli wstrzymanie się od potraw mięsnych obowiązuje tych wszystkich, którzy ukończyli siódmy rok życia (kan. 1254 § 1).

    Ci jednak, którzy po ukończeniu siódmego roku życia nie mają używania rozumu, nie są obowiązani do zachowania postu jakościowego (zob. kan. 12).

    2. Post ilościowy obowiązuje wszystkich, którzy ukończyli 21 rok życia, a nie rozpoczęli jeszcze 60 roku (kan. 1254 § 2).

    ––––––––––

    Ks. Franciszek Bączkowicz CM, Prawo Kanoniczne. Podręcznik dla duchowieństwa, T. II (wydanie trzecie uzupełnili i przygotowali do druku Ks. Józef Baron CM i ks. Władysław Stawinoga CM), Wydawnictwo Diecezjalne Św. Krzyża w Opolu 1958, ss. 420-424. (a)

    Przypisy:
    (1) Zob. Noldin, Summa theologiae moralis, II, n. 676; Jone, II, ad can. 1250.

    (2) Vermeersch, De frustulo et coenula quadragesimali, w: „Periodica” 1933, 60.

    (3) Inaczej: Cocchi, V, n. 84; Grabowski, 496. Opierają się na odpowiedzi Kom. Int. z 23 października 1919 (AAS, XI (1919), 480), która na zapytanie, czy po wydaniu Kodeksu można bezpiecznie uczyć, że w dniach samego postu jest dozwolone spożywać więcej razy dziennie potrawy mięsne, odpowiedziała przecząco. Odpowiedź tę należy jednak rozumieć w ten sposób, że na podstawie samego Kodeksu, bez uwzględnienia przyjętego zwyczaju, nie wolno w dniach samego postu ilościowego spożywać więcej razy mięsa; Kodeks bowiem ani nie zabrania ani nie przepisuje potraw mięsnych przy tym lekkim posiłku, lecz odsyła do miejscowego zwyczaju. Zob. Vermeersch-Creusen, II, n. 566; Coronata, De locis etc., n. 302.

    (4) Vermeersch-Creusen, II, n. 556; Cocchi, V, n. 84.

    (5) Vermeersch-Creusen, II, n. 556; Cocchi, V, n. 85. Zob. także artykuł w „Gazecie Kościelnej”, 1927, 149 nn.

    (6) Zob. Noldin, II, n.679; Jone, II, ad can. 1250; Coronata, Institiones iuris canonici, II, n. 826.

    (7) Post ścisły przypadający na wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został dekretem Kongregacji Soboru z 25 VII 1957, AAS, 49 (1957), 638, przeniesiony na 7 grudnia. – Kan. 1252 & 2 wśród dni, w które przypada post ścisły, wylicza również wigilię Wszystkich Świętych. Ponieważ wigilia ta została zniesiona dekretem Kongregacji Obrzędów z 23 marca 1955 (AAS, 47 (1955), 48), wygasł tym samym obowiązek zachowania przywiązanego do niej postu ścisłego.

    (8) Kom. Int., 24 XI 1920, AAS, 12 (1920), 576.

    (9) C. Rit., 16 XI 1955, AAS, 47 (1955), 838, n. 10.

    (10) Kom Int., 17 II 1918, AAS, 10 (1918), 170.

    (11) Kom. Int., 24 XI 1920 AAS, 12 (1920), 576.

    (a) Por. 1) Ks. Dr Ignacy Grabowski, Prawo kanoniczne według nowego kodeksu. 2) Ks. Antoni Chmielowski, a) Nauka o poście. b) Nauka o spowiedzi. c) Rozmyślania o pokucie i jej warunkach. (Przyp red. Ultra montes).

    Za: ultramontes.pl.

    O tych reklamach

  4. towarzysz0 pisze:

    Dziękuję, Panie JO.

    Czy w Tradycji nie było kiedyś poszczenie również w środy, czy to tylko u prawosławnych.

  5. JO pisze:

    Nie tylko w Srody i nie tylko u Prawoslawnych.
    Umyka nam te arcywazne podejscie do Swiat – poszczenie. Materializm, konsumizm deformuje nas.

  6. towarzysz0 pisze:

    Ależ w wymienionych dniach postnych nie są wspomniane środy.

  7. JO pisze:

    Wydawalo mi sie, ze czytalem o poszczeniu rowniez w srode. Poczytam, jezeli sie pomylilem, to przepraszam 🙂

  8. towarzysz0 pisze:

    Panie Jo.
    Właśnie przed chwilą czytając Historię Meki Pana Naszego Jezusa Chrystusa autorstwa Jakóba Wujka (wydanie przedwojenne) natrafiłem – ” Sprzedał Judasz Mistrza swego w tajemnicy, było to w wielką środę, dlatego ten dzień postem się obchodził długie czasy w Kościele”.

    Czyli, jak, stopniowo ciężar postów z wiekami u nas zmalal?

  9. Lovshak Ruskij Agient pisze:

    Post w poniedziałki środy i piątki, tak mnisi od dawien dawna praktykowali, post środowy poświecony był Matce Bożej, tu przykład Braci Karmelitów:

    Konstytucje z 1539 roku
    Konstytucje z 1593 r. polecały urządzać w drugą niedzielę każdego miesiąca nabożeństwo z kazaniem i procesją dla uczczenia Matki Bożej z Góry Karmel [33] . Konstytucje kongregacji tureńskiej z 1637 r. przypomina­ły, aby zakonnicy wchodząc do celi drugiego zakonnika mówili Ave Maria. Na to pozdrowienie nawiedzany odpowiada Deo gratias [34] . Przypominały również o noszeniu różańca u pasa, odnawianiu corocznie ślubów w święto Matki Bożej z Góry Karmel i poście we wszystkie środy roku [35] .

    żródło

    http://szkaplerz.pl/szata/index.php?go=art07

    Zostańcie z Bogiem

  10. Lovshak Ruskij Agient pisze:

    O tu Masz Drogi J. wyjątek z pierwszych reguł karmelitańskich i przywileju szkaplerza, dla tych co nie umieli czytać znaczy zobligować się do odprawiania jakiegoś nabożeństwa tego wymagającego co jest warunkiem przywileju szkaplerza zalecano post w środy i soboty:

    Miejsce i datę wizji szkaplerznej trudno ustalić na podstawie istniejących źródeł. Bardzo stara tradycja wskazuje na klasztor w Aylesford (Anglia), a czas objawienia ustala na 16 lipca 1251 r. Do przywileju szkaplerza św. dodany został nieco później przywilej sobotni, ogłoszony na polecenie Matki Bożej przez papieża Jana XXII w Bulli Sobotniej, dnia 3 marca 1322 r. Przywilej ten polega na obietnicy Matki Bożej wybawienia z czyśćca w sobotę po śmierci tych, którzy nosili pobożnie szkaplerz, zachowywali czystość według stanu i odmawiali modlitwę brewiarzową (oficjum) o Matce Bożej (jeśli nie umieli czytać, to zachowywali post w środy i soboty).

    żródło

    http://www.niedziela.pl/artykul/2838/nd/Oto-znak-zbawienia—szkaplerz-Karmelu

    Z Bogiem

  11. JA pisze:

    Dziekujemy za wpis, Panie Lovshak Ruskij Agient

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s